DARIPADA TELAGA MINYAK KE DALAM TUBUH MANUSIA: RAHSIA DI SEBALIK INDUSTRI FARMASI MODEN
Bayangkan suatu hari, kamu mengalami sakit kepala. Kamu membuka kabinet ubat, mengambil sebiji pil dan terus menelannya.
Mudah, bukan?
Kamu tidak terfikir dari mana pil itu datang. Siapa yang menghasilkannya? Apakah bahan yang terkandung di dalamnya? Bagaimana ia diproses sebelum sampai ke tangan kamu?
Kamu hanya tahu bahawa itu ubat. Kamu percaya ia akan membantu menghilangkan kesakitan.
Tetapi, bagaimana jika saya beritahu bahawa pil yang kamu telan itu bukan sekadar ubat? Ia sebenarnya merupakan satu sebatian kimia. Dan sebahagian daripada sebatian kimia yang digunakan dalam penghasilan ubat-ubatan berasal daripada petroleum.
Ya, petroleum. Minyak yang sama digunakan untuk menggerakkan kereta kamu. Minyak yang sama yang pernah menjadi sumber kekayaan John D. Rockefeller melalui empayar minyaknya.
Malah, minyak yang sama dikatakan mempunyai kaitan dengan pembentukan sistem perubatan moden yang kita percayai hari ini.
Ini bukan sekadar satu metafora. Ini tentang rantaian bekalan.
Dan apabila kamu mula melihat hubungan antara semua perkara ini, mungkin kamu akan mula mempersoalkan sesuatu yang selama ini tidak pernah terlintas dalam fikiran.
1. Adakah ubat-ubatan sebenarnya berasal daripada petroleum?
Sebelum kita pergi lebih jauh, mari kita lihat fakta asas.
Industri farmaseutikal menggunakan bahan petrokimia melalui dua cara utama.
Pertama, sebagai bahan asas untuk menghasilkan bahan aktif ubat.
Banyak molekul ubat disintesis menggunakan bahan mentah yang berasal daripada petroleum, antaranya:
- Benzena
- Toluena
- Xilena
- Etilena
- Propilena
Inilah bahan binaan kimia yang digunakan dalam pelbagai proses penghasilan ubat.
Kedua, bahan petrokimia digunakan sebagai eksipien, iaitu bahan tidak aktif dalam sesuatu formulasi ubat.
Contohnya termasuklah bahan pengikat, bahan pengisi, salutan dan pengawet.
Antara bahan yang disebut ialah:
- Polietilena glikol
- Propilena glikol
- Minyak mineral
- Petrolatum
- Selulosa mikrokristalin
Bahan-bahan ini digunakan dalam pelbagai produk farmaseutikal, bergantung pada formulasi masing-masing.
Tetapi adakah ini bermakna semua ubat berasal daripada minyak?
Tidak.
Insulin, misalnya, dihasilkan melalui teknologi bioteknologi. Penisilin pula dihasilkan melalui proses penapaian. Banyak ubat kanser juga berasal daripada tumbuh-tumbuhan.
Jadi, tidak semua ubat berasal daripada petroleum.
Namun, persoalan yang ingin diketengahkan ialah sejauh manakah penggunaan bahan petrokimia dalam industri farmaseutikal moden?
Mari kita lihat satu contoh yang lebih dekat dengan kehidupan kita.
2. Aspirin: Daripada kulit pokok kepada hasil sintesis kimia
Aspirin merupakan antara ubat yang paling dikenali di seluruh dunia.
Pada asalnya, bahan berkaitan aspirin diperoleh daripada kulit pokok willow dalam bentuk salisin.
Kemudian, pada tahun 1897, Felix Hoffmann dari syarikat Bayer berjaya mensintesis asid asetilsalisilik daripada asid salisilik.
Asid salisilik tersebut pula diperoleh daripada fenol, manakala fenol boleh dihasilkan daripada tar arang batu dan kemudiannya daripada petroleum.
Di sinilah bermulanya persoalan yang menarik.
Satu bahan yang mempunyai kaitan dengan tumbuh-tumbuhan akhirnya melalui proses sintesis kimia untuk menghasilkan molekul ubat yang lebih stabil dan boleh dihasilkan secara besar-besaran.
Molekulnya berubah dari segi bentuk dan proses penghasilannya. Ia menjadi lebih stabil, lebih mudah dihasilkan secara konsisten dan mempunyai nilai komersial yang tinggi.
Lalu timbul satu persoalan:
Jika bahan aktif dan bahan tambahan dalam sesetengah ubat boleh berasal daripada bahan petrokimia, sejauh manakah industri farmaseutikal bergantung pada industri petroleum?
Bayangkan rantaian ini:
Minyak mentah → Kilang penapisan → Bahan petrokimia → Syarikat kimia → Syarikat farmaseutikal → Pengguna.
Rantainya panjang, tetapi sebahagian bahan asasnya mempunyai sumber yang sama.
Dan inilah yang menjadikan industri petrokimia begitu penting kepada pelbagai sektor moden, termasuk industri farmaseutikal.
3. Apabila minyak bertemu dengan dunia perubatan: Nama John D. Rockefeller
Sekarang, kita beralih kepada satu nama besar dalam sejarah industri minyak dunia.
John D. Rockefeller.
Beliau membina kekayaan melalui Standard Oil, sebuah empayar minyak yang sangat berpengaruh pada zamannya.
Standard Oil akhirnya dipecahkan pada tahun 1911 melalui tindakan undang-undang antimonopoli di Amerika Syarikat.
Tetapi di sinilah muncul satu persoalan yang lebih besar.
Adakah pengaruh seseorang hanya bergantung pada syarikat yang dimilikinya?
Bagaimana pula jika pengaruh itu diteruskan melalui yayasan, pembiayaan pendidikan, penyelidikan dan institusi?
Rockefeller tidak semestinya perlu memiliki syarikat farmaseutikal untuk mempunyai pengaruh terhadap dunia perubatan.
Beliau mempunyai Rockefeller Foundation.
Yayasan ini terlibat dalam pembiayaan pelbagai bidang, termasuk pendidikan perubatan dan penyelidikan.
Dan apabila kita bercakap tentang pendidikan perubatan, ada satu laporan yang sangat penting dalam sejarahnya.
Laporan tersebut dikenali sebagai Flexner Report.
4. Flexner Report 1910: Laporan yang mengubah pendidikan perubatan
Pada tahun 1910, Carnegie Foundation menerbitkan satu laporan bertajuk Medical Education in the United States and Canada.
Laporan ini ditulis oleh Abraham Flexner.
Ia ditugaskan oleh Carnegie dan mendapat sokongan Rockefeller.
Laporan tersebut menilai sekolah-sekolah perubatan di Amerika Syarikat dan Kanada, memberikan penilaian terhadap mutu pendidikan serta mengesyorkan penutupan sekolah-sekolah yang dianggap tidak memenuhi standard.
Ketika itu, terdapat kira-kira 155 sekolah perubatan di Amerika Syarikat.
Menjelang tahun 1920-an, jumlah tersebut berkurangan kepada kira-kira 76 buah sekolah.
Hampir separuh daripada sekolah perubatan telah ditutup.
Mengapa perkara ini berlaku?
Sebelum Flexner Report, sistem pendidikan perubatan di Amerika mempunyai pelbagai pendekatan.
Ada sekolah yang berkualiti rendah, ada yang tidak mempunyai kemudahan mencukupi dan ada juga yang hanya menawarkan sijil tanpa pendidikan klinikal yang sewajarnya.
Jadi, sebahagian pembaharuan yang diperkenalkan memang bertujuan meningkatkan mutu pendidikan perubatan.
Namun, terdapat satu lagi persoalan yang sering dibangkitkan.
Apakah yang berlaku kepada aliran perubatan yang tidak selari dengan model pendidikan baharu?
Antaranya ialah homeopati, herba, naturopati dan osteopati.
Pada ketika itu, bidang-bidang ini bukanlah sesuatu yang asing. Ia mempunyai sekolah, pengamal dan pesakit tersendiri.
Tetapi selepas perubahan sistem pendidikan perubatan, sebahagian pendekatan tersebut semakin dipinggirkan.
Sekolah yang mengajarnya kehilangan pembiayaan, pengiktirafan dan pelajar.
Persoalannya bukan sekadar sekolah mana yang ditutup.
Persoalannya juga ialah pendekatan perubatan manakah yang terus diberi ruang untuk berkembang?
5. Daripada materia medica kepada farmakologi
Satu lagi perubahan yang sering dikaitkan dengan transformasi pendidikan perubatan ialah perubahan dalam penekanan kurikulum.
Sebelum perubahan tersebut, materia medica merupakan antara bidang penting dalam pendidikan perubatan.
Materia medica ialah kajian tentang bahan-bahan yang digunakan dalam perubatan, termasuk tumbuh-tumbuhan, mineral dan air.
Kemudian, pendidikan perubatan semakin menekankan farmakologi, iaitu kajian tentang ubat-ubatan dan kesannya terhadap tubuh manusia.
Di sinilah muncul perbezaan pendekatan yang sering diperdebatkan.
Adakah perubahan ini semata-mata satu proses perkembangan ilmu sains?
Atau adakah faktor pembiayaan, kepentingan industri dan kebolehan sesuatu produk untuk dikomersialkan turut memainkan peranan?
Satu pihak melihat Flexner Report sebagai pembaharuan yang berjaya menyeragamkan pendidikan perubatan.
Pihak yang lain pula melihatnya sebagai titik perubahan yang menyebabkan pendekatan perubatan tertentu semakin kehilangan tempat dalam sistem arus perdana.
Kedua-dua sudut pandang ini perlu difahami.
Tidak dinafikan bahawa pendidikan perubatan sebelum Flexner mempunyai banyak kelemahan. Penyeragaman pendidikan, latihan klinikal dan penyelidikan merupakan perubahan yang penting.
Namun, kita juga boleh bertanya sama ada semua pendekatan perubatan yang diketepikan pada ketika itu wajar dinilai dengan ukuran yang sama.
6. Adakah pembiayaan menentukan hala tuju pendidikan perubatan?
Kita kembali kepada persoalan Rockefeller.
Beliau bukan seorang doktor. Beliau bukan penyelidik klinikal.
Beliau ialah seorang tokoh perniagaan yang membina kekayaan melalui industri minyak.
Namun, kekayaan yang besar memberikan keupayaan untuk membiayai institusi, penyelidikan dan pendidikan.
Di sinilah perbezaan antara pemilikan dan pengaruh menjadi penting.
Pemilikan boleh dilihat melalui saham dan penyata kewangan.
Pengaruh pula boleh berlaku melalui pembiayaan, penetapan keutamaan penyelidikan, pembangunan institusi dan pendidikan.
Flexner sendiri bukan seorang doktor. Beliau merupakan seorang pendidik dan pentadbir sekolah yang ditugaskan untuk menilai pendidikan perubatan.
Beliau dilantik oleh Carnegie Foundation dan laporan tersebut mendapat sokongan Rockefeller.
Persoalan yang timbul ialah sejauh manakah penilaian itu benar-benar bebas daripada pengaruh pihak yang membiayai dan menyokongnya?
Kita tidak boleh secara automatik menyimpulkan bahawa pembiayaan bermakna seseorang mengawal semua keputusan.
Namun, kita juga tidak boleh menafikan bahawa sumber pembiayaan boleh mempengaruhi hala tuju sesuatu institusi.
Inilah perbezaan antara pemilikan, pengaruh dan keselarasan kepentingan.
7. Satu kitaran yang berterusan: Yayasan, universiti, penyelidikan dan industri
Pengaruh Rockefeller Foundation tidak terhad kepada pendidikan perubatan sahaja.
Yayasan tersebut turut membiayai sekolah perubatan, penyelidikan, hospital, jurnal dan persidangan.
Yayasan itu juga mempunyai peranan dalam pembiayaan Pertubuhan Kesihatan Sedunia pada tahun-tahun awal penubuhannya.
Kita perlu melihat perkara ini dalam konteks yang lebih luas.
Wang yang digunakan untuk membiayai penyelidikan boleh datang daripada pelbagai sumber.
Penyelidikan pula menghasilkan penemuan baharu.
Penemuan tersebut boleh membawa kepada pembangunan teknologi, kaedah rawatan dan produk farmaseutikal.
Sebahagian produk tersebut menggunakan bahan kimia yang berasal daripada industri petrokimia.
Maka, timbul satu gambaran tentang hubungan antara beberapa sektor:
Industri petroleum membekalkan bahan mentah.
Industri kimia memproses bahan tersebut.
Industri farmaseutikal menggunakannya dalam penghasilan produk.
Institusi pendidikan melatih doktor.
Doktor menggunakan pengetahuan yang dipelajari untuk membuat keputusan rawatan.
Akhirnya, pesakit menjadi pengguna produk perubatan.
Inilah rantaian yang perlu kita fahami.
Namun, satu perkara perlu diperjelaskan: kewujudan hubungan antara sektor-sektor ini tidak dengan sendirinya membuktikan bahawa keseluruhan sistem perubatan dikawal oleh satu pihak atau satu kepentingan tertentu.
Tetapi hubungan antara pembiayaan, pendidikan, penyelidikan dan industri sememangnya wajar diteliti secara kritis.
8. Persoalan terakhir: Siapa sebenarnya mengawal pasaran ubat?
Kita sudah melihat bagaimana bahan petrokimia digunakan dalam penghasilan sesetengah ubat.
Kita juga sudah melihat sejarah Rockefeller, Carnegie Foundation dan Flexner Report.
Kita telah menelusuri bagaimana pendidikan perubatan berubah dan bagaimana pendekatan tertentu semakin mendapat tempat dalam sistem arus perdana.
Tetapi ada satu lagi perkara yang lebih besar.
Wang bukan satu-satunya perkara yang boleh membentuk industri.
Ada sesuatu yang lebih penting dalam dunia farmaseutikal.
Paten.
Paten memberikan hak eksklusif tertentu kepada pemilik sesuatu ciptaan untuk tempoh yang ditetapkan, tertakluk pada undang-undang dan syarat yang berkenaan.
Dalam industri farmaseutikal, paten boleh menjadi faktor penting yang menentukan siapa boleh menghasilkan sesuatu ubat, siapa boleh memasarkannya dan bagaimana persaingan berlaku.
Di sinilah muncul persoalan tentang monopoli, keuntungan dan kawalan pasaran.
Adakah paten sekadar perlindungan terhadap hasil penyelidikan dan inovasi?
Atau adakah sistem paten juga boleh mewujudkan kelebihan pasaran yang besar kepada syarikat tertentu?
Inilah persoalan yang akan membawa kita kepada bahagian seterusnya.
Kerana jika bahagian pertama ini membincangkan hubungan antara petroleum, industri farmaseutikal dan perubahan pendidikan perubatan, bahagian kedua akan membawa kita kepada satu lagi aspek yang dikatakan menjadi kunci kepada keseluruhan sistem.
PATEN.
Paten ialah kunci.
Dan kunci itulah yang dikatakan menjadikan kitaran ini terus bertahan.
Ada satu nama yang dikatakan sangat penting dalam perbincangan tentang monopoli paten.
Mungkin nama itu belum pernah kamu dengar.
247 PATEN UNTUK SATU UBAT: RAHSIA DI SEBALIK INDUSTRI FARMASI YANG RAMAI TIDAK PERNAH PERSOALKAN
Bayangkan satu keadaan apabila sebuah syarikat menghasilkan satu jenis ubat. Ubat itu mengandungi satu molekul yang sama, tetapi syarikat tersebut berjaya memfailkan sebanyak 247 paten berkaitan ubat berkenaan.
Ya, 247 paten untuk satu ubat.
Nama ubat tersebut ialah Humira, dengan bahan aktif yang dikenali sebagai adalimumab. Humira pernah menjadi ubat dengan jualan tertinggi di dunia dan digunakan untuk merawat beberapa penyakit, antaranya artritis reumatoid, penyakit Crohn dan psoriasis.
Persoalannya, mengapa satu ubat memerlukan begitu banyak paten sedangkan molekul asalnya tidak berubah?
Di sinilah kita perlu memahami bagaimana sistem paten dalam industri farmaseutikal berfungsi.
Selama ini, kita diberitahu bahawa paten sangat penting. Paten melindungi hasil penyelidikan, membiayai pembangunan ubat dan memberikan insentif kepada syarikat untuk menghasilkan inovasi baharu. Tanpa perlindungan paten, siapa yang sanggup membelanjakan berbilion-bilion dolar untuk membangunkan sesuatu ubat?
Hujah itu memang ada asasnya.
Namun, persoalannya bukan sama ada paten diperlukan atau tidak. Persoalannya ialah bagaimana sistem paten yang wujud sekarang digunakan oleh sesetengah syarikat.
Pada asalnya, paten bertujuan melindungi sesuatu penemuan. Tetapi dalam industri farmaseutikal, perlindungan tersebut boleh meliputi lebih daripada molekul ubat itu sendiri.
Syarikat boleh memfailkan paten berkaitan kaedah penggunaan, sistem penghantaran ubat, gabungan bahan, formulasi, dos, garam baharu, ester baharu dan bentuk polimorf yang berbeza.
Setiap perubahan atau variasi tertentu boleh menjadi asas kepada permohonan paten baharu. Apabila strategi ini digunakan untuk memanjangkan perlindungan pasaran sesuatu ubat, ia dikenali sebagai evergreening.
Strategi inilah yang menjadikan Humira contoh yang sering dibangkitkan dalam perbincangan mengenai monopoli ubat.
Humira mendapat kelulusan FDA pada tahun 2002. Paten asalnya sepatutnya tamat pada tahun 2016. Mengikut perancangan asal, ubat biosimilar yang lebih murah sepatutnya mula memasuki pasaran selepas perlindungan paten berakhir. Kehadiran pesaing sepatutnya membuka ruang kepada persaingan harga.
Namun, keadaan tidak berlaku seperti yang dijangkakan.
AbbVie, syarikat pengeluar Humira, telah memfailkan sebanyak 247 paten berkaitan ubat tersebut, melibatkan formulasi, kaedah pembuatan dan kegunaan yang berbeza.
Persaingan biosimilar di pasaran Amerika Syarikat akhirnya tertangguh sehingga tahun 2023.
Tujuh tahun tambahan.
Tujuh tahun lagi tempoh penguasaan pasaran tanpa persaingan biosimilar di Amerika Syarikat seperti yang dijangkakan pada 2016.
Lebih mengejutkan, sepanjang tempoh tersebut, harga Humira bukan semakin murah. Sebaliknya, harganya meningkat kira-kira 30 peratus.
Bayangkan keadaan ini. Satu molekul yang sama, tetapi ratusan paten dikaitkan dengannya. Ubatnya tidak berubah secara asas, namun perlindungan monopoli terus dipertahankan dan harga pula meningkat.
Adakah ini benar-benar inovasi atau sekadar strategi undang-undang untuk mengekalkan penguasaan pasaran?
Ibarat sebuah tembok yang dibina semakin tinggi dengan pintu pagar yang semakin sukar dibuka. Ubatnya kekal sama, tetapi jalan untuk ubat yang lebih murah memasuki pasaran menjadi semakin sukar.
Apabila pemasaran menjadi lebih besar daripada penyelidikan
Isu ini tidak terhenti pada paten sahaja.
Industri farmaseutikal juga sering dikritik kerana perbelanjaan pemasarannya yang besar. Dalam konteks Amerika Syarikat, dakwaan yang dibangkitkan ialah syarikat farmaseutikal terbesar membelanjakan lebih banyak wang untuk pemasaran berbanding penyelidikan dan pembangunan.
Pemasaran pula bukan sekadar iklan yang kita lihat di televisyen atau media sosial.
Ia melibatkan pengiklanan secara langsung kepada pengguna, aktiviti melobi, pendidikan perubatan, pendidikan perubatan berterusan, persidangan dan penglibatan pakar yang dikenali sebagai Key Opinion Leaders.
Dalam keadaan ini, timbul persoalan tentang sejauh mana hubungan antara syarikat farmaseutikal, institusi pendidikan perubatan dan golongan profesional kesihatan boleh mempengaruhi amalan perubatan.
Doktor sepatutnya menjadi pihak yang membantu pesakit membuat keputusan berdasarkan kepentingan kesihatan mereka. Namun, apabila terdapat hubungan kewangan antara industri dan pihak yang terlibat dalam penyampaian maklumat perubatan, persoalan tentang konflik kepentingan perlu diberi perhatian.
Sudah tentu, tidak bermakna setiap doktor menjadi jurujual atau setiap ubat yang dihasilkan industri farmaseutikal tidak bermanfaat. Namun, hubungan antara keuntungan komersial dan keputusan perubatan merupakan satu perkara yang wajar diteliti.
Adakah sistem kesihatan benar-benar berpusat pada kesihatan manusia?
Kita sering mendengar bahawa sistem farmaseutikal telah menyelamatkan banyak nyawa melalui penghasilan ubat, rawatan dan vaksin.
Itu tidak boleh dinafikan begitu sahaja.
Namun, pada masa yang sama, industri farmaseutikal turut dikaitkan dengan pelbagai kontroversi, termasuk krisis opioid, masalah kerintangan antibiotik dan kempen kesedaran penyakit yang dikritik kerana berpotensi menjadikan keadaan kehidupan biasa seolah-olah satu diagnosis penyakit.
Di sinilah muncul satu persoalan besar.
Apabila sesuatu industri bergantung pada keuntungan, apakah yang menjadi keutamaan utamanya?
Adakah kesihatan manusia atau pulangan kepada pelabur?
Sistem perniagaan mempunyai insentif. Syarikat perlu menjana pendapatan, mengekalkan pasaran dan memberikan pulangan kepada pemegang saham. Dalam industri farmaseutikal, kepentingan komersial ini boleh bertembung dengan kepentingan pesakit, khususnya apabila melibatkan harga ubat dan akses kepada rawatan.
Perbezaan harga ubat antara negara menjadi salah satu contoh yang sering dibangkitkan.
Ubat yang sama boleh mempunyai harga yang sangat berbeza di negara berlainan, walaupun bahan aktif dan pengeluarnya sama.
Insulin, misalnya, sering dijadikan contoh dalam perbahasan harga ubat. Terdapat dakwaan bahawa harganya di Amerika Syarikat boleh mencapai sepuluh kali ganda berbanding Kanada.
Mengapa perbezaan ini berlaku?
Antara faktor yang mempengaruhi harga ialah dasar kerajaan, sistem rundingan harga, perlindungan paten, struktur pasaran dan sistem insurans kesihatan.
Di Kanada, kerajaan mempunyai mekanisme rundingan dan kawalan harga ubat. Di Amerika Syarikat pula, struktur pasaran dan mekanisme rundingan yang berbeza menyebabkan pesakit berhadapan dengan keadaan harga yang berlainan.
Maka, harga ubat bukan semata-mata ditentukan oleh kos pembuatannya. Ia turut dipengaruhi oleh kuasa pasaran, perlindungan harta intelek dan kemampuan pihak pembeli untuk berunding.
Dalam rantaian ekonomi ini, syarikat perlu memenuhi kepentingan pemegang saham. Pelabur pula mengharapkan pulangan daripada modal yang mereka laburkan.
Tetapi pesakit bukan pelabur.
Pesakit ialah individu yang memerlukan rawatan untuk meneruskan kehidupan.
Apabila seseorang bergantung pada sesuatu ubat, dia mungkin tidak mempunyai banyak pilihan untuk menolak harga yang ditetapkan. Keadaan ini menimbulkan persoalan tentang sejauh mana pesakit benar-benar mempunyai kebebasan dalam sistem kesihatan yang berorientasikan pasaran.
Apabila suara doktor sendiri mula mempersoalkan industri
Kritikan terhadap industri farmaseutikal bukan hanya datang daripada orang luar.
Beberapa tokoh perubatan turut menyuarakan kebimbangan tentang pengaruh industri terhadap amalan perubatan.
Dr. John Abramson, seorang doktor, pensyarah di Harvard Medical School dan penulis buku Overdosed America, pernah mengkritik pengaruh industri farmaseutikal terhadap amalan perubatan.
Antara kenyataan yang dipetik dalam perbincangan ini ialah:
"Industri farmaseutikal telah merosakkan amalan perubatan."
Dr. Peter Gøtzsche, seorang doktor dan bekas pengarah Nordic Cochrane Centre, pula menggunakan bahasa yang lebih keras dalam mengkritik industri tersebut. Beliau pernah menyifatkan industri farmaseutikal sebagai sebuah organisasi jenayah.
Sementara itu, Dr. Marcia Angell, bekas ketua editor The New England Journal of Medicine, turut mengkritik hubungan antara industri farmaseutikal dan amalan perubatan.
Dalam bukunya, The Truth About the Drug Companies, beliau membincangkan bagaimana industri farmaseutikal banyak bergantung pada pemasaran dan monopoli, selain mempersoalkan penghasilan ubat-ubatan yang hanya mempunyai sedikit perbezaan berbanding ubat sedia ada.
Ubat seperti ini sering disebut sebagai me-too drugs.
Maksudnya, bukannya setiap ubat baharu membawa penemuan atau manfaat terapeutik yang benar-benar besar. Ada ubat yang hanya merupakan variasi kecil daripada ubat yang telah tersedia.
Kritikan ini membawa kita kepada satu persoalan yang lebih mendalam: sejauh manakah inovasi sebenar menjadi keutamaan berbanding strategi pemasaran dan penguasaan pasaran?
Daripada minyak, pendidikan perubatan, paten hinggalah kepada keuntungan: bagaimana semuanya dikaitkan?
Untuk memahami keseluruhan hujah ini, kita perlu melihat sejarah perkembangan sistem perubatan moden.
Nama Rockefeller sering muncul dalam perbincangan ini.
Yayasan Rockefeller membiayai Laporan Flexner, yang diterbitkan pada tahun 1910. Laporan tersebut memainkan peranan besar dalam perubahan pendidikan perubatan di Amerika Utara, termasuk penekanan terhadap pendidikan berasaskan sains dan penyelidikan makmal.
Perubahan tersebut mempengaruhi bagaimana sekolah perubatan dibangunkan, bagaimana doktor dilatih dan bagaimana pendekatan perubatan moden berkembang.
Dalam naratif yang dibangkitkan, hubungan ini kemudian dikaitkan dengan industri petroleum.
Mengapa petroleum?
Kerana banyak bahan kimia yang digunakan dalam industri farmaseutikal moden mempunyai kaitan dengan industri petrokimia.
Petroleum bukan sekadar bahan api untuk kenderaan. Ia juga merupakan bahan mentah dalam penghasilan pelbagai bahan kimia industri, termasuk sebahagian bahan yang digunakan dalam pembuatan ubat.
Maka, naratif ini menghubungkan beberapa perkara:
Rockefeller membiayai yayasan.
Yayasan membiayai Laporan Flexner.
Laporan Flexner mempengaruhi pendidikan perubatan.
Pendidikan perubatan membentuk sistem latihan doktor.
Penyelidikan menghasilkan ubat.
Industri petrokimia membekalkan sebahagian bahan mentah untuk penghasilan ubat.
Syarikat farmaseutikal mempatenkan produk dan teknologi mereka.
Paten memberikan perlindungan pasaran.
Perlindungan pasaran mempengaruhi persaingan dan harga.
Keuntungan pula kembali kepada syarikat dan pemegang saham.
Inilah yang digambarkan sebagai satu kitaran yang saling berkait.
Satu bulatan yang menghubungkan minyak, pendidikan, penyelidikan, ubat, paten, pemasaran dan keuntungan.
Dalam pandangan yang dibawa oleh naratif ini, sistem tersebut tidak semestinya memerlukan seorang individu yang mengawal segala-galanya. Cukuplah dengan adanya struktur dan insentif ekonomi yang menjadikan keuntungan sebagai pendorong utama.
Namun, hubungan sejarah dan institusi ini perlu dibezakan daripada dakwaan bahawa seluruh sistem perubatan moden dikawal oleh satu pihak. Hakikat bahawa petroleum digunakan sebagai bahan mentah dalam industri ubat juga tidak bermaksud semua ubat berasal daripada petroleum atau bahawa sumber pembiayaan pendidikan menentukan keberkesanan sesuatu rawatan.
Penyembuhan atau pengurusan penyakit?
Satu lagi persoalan yang dibangkitkan ialah perbezaan antara menyembuhkan penyakit dengan menguruskan penyakit untuk jangka masa panjang.
Dalam buku The Truth About the Drug Companies, Dr. Marcia Angell mengkritik model perniagaan industri farmaseutikal yang banyak bergantung pada pemasaran dan penghasilan ubat yang hanya sedikit berbeza daripada ubat sedia ada.
Daripada perspektif perniagaan, terdapat perbezaan antara satu rawatan yang digunakan sekali sahaja dengan rawatan yang perlu diambil secara berterusan.
Penyembuhan mungkin menamatkan keperluan seseorang terhadap sesuatu rawatan.
Sebaliknya, pengurusan penyakit kronik boleh melibatkan penggunaan ubat dalam tempoh yang panjang, malah sepanjang hayat.
Di sinilah timbul persoalan yang sukar dijawab:
Adakah model perniagaan industri farmaseutikal memberikan insentif yang mencukupi untuk menghasilkan rawatan yang benar-benar menyembuhkan penyakit, atau adakah sistem lebih cenderung menyokong produk yang mempunyai pasaran berterusan?
Ini bukan bermaksud semua rawatan jangka panjang tidak diperlukan atau semua ubat kronik hanya diwujudkan untuk keuntungan. Banyak penyakit memang memerlukan pengurusan berterusan dan ubat-ubatan terbukti memberikan manfaat kepada pesakit.
Namun, persoalan tentang insentif ekonomi dan kepentingan pesakit tetap perlu dibincangkan.
Apabila seseorang perlu membeli ubat setiap bulan, tahun demi tahun, persoalan tentang harga, akses dan kepentingan komersial menjadi semakin besar.
Akhirnya, siapa yang memiliki sistem ini?
Cuba kita lihat semula keseluruhan gambaran.
Minyak dikaitkan dengan industri petrokimia.
Industri petrokimia membekalkan bahan mentah untuk sebahagian penghasilan ubat.
Penyelidikan menghasilkan produk farmaseutikal.
Paten melindungi produk dan memberikan kuasa pasaran.
Kuasa pasaran mempengaruhi harga.
Harga menghasilkan keuntungan.
Keuntungan memberikan pulangan kepada pemegang saham.
Pemasaran dan pengaruh industri pula membantu mengekalkan kedudukan produk dalam pasaran.
Kesemua unsur ini membentuk satu ekosistem ekonomi yang sangat besar.
Dalam naratif ini, itulah yang dipanggil sebagai satu kitaran.
Satu sistem yang menghubungkan bahan mentah, pendidikan, penyelidikan, penghasilan ubat, perlindungan paten, pemasaran dan keuntungan.
Apabila semua perkara ini dilihat secara berasingan, mungkin kita menganggapnya sebagai perkara biasa dalam dunia perniagaan.
Tetapi apabila semuanya disusun dalam satu gambaran besar, kita mula melihat persoalan yang lebih penting.
Siapa yang mendapat manfaat paling besar?
Siapa yang menentukan harga?
Siapa yang mengawal akses kepada ubat?
Dan sejauh manakah kepentingan pesakit benar-benar menjadi keutamaan?
Mungkin kita tidak mempunyai semua jawapannya.
Mungkin kita tidak mempunyai jawapan yang lengkap tentang petroleum, Laporan Flexner, Yayasan Rockefeller, strategi evergreening, Humira dan 247 paten tersebut.
Tetapi mengakui bahawa kita belum mempunyai jawapan bukanlah satu kelemahan.
Sebaliknya, itulah langkah pertama untuk mula mempersoalkan sesuatu yang selama ini kita terima tanpa banyak bertanya.
Kerana kadangkala, persoalan yang betul jauh lebih penting daripada jawapan yang kita fikir sudah kita miliki.
Ubat bukan sekadar ubat.
Ia juga merupakan produk yang mempunyai nilai ekonomi.
Pil bukan sekadar pil.
Ia sebahagian daripada industri yang melibatkan bahan mentah, teknologi, penyelidikan, pengeluaran dan pemasaran.
Sistem bukan sekadar sistem.
Ia merupakan satu rangkaian yang melibatkan banyak pihak dengan kepentingan yang berbeza.
Minyak dikaitkan dengan penghasilan bahan kimia.
Yayasan dikaitkan dengan perkembangan pendidikan perubatan.
Paten memberikan perlindungan monopoli.
Monopoli mempengaruhi harga.
Harga menghasilkan keuntungan.
Keuntungan menggerakkan keseluruhan kitaran.
Dan kitaran ini masih berjalan.
Akhirnya, persoalannya bukan sekadar sama ada sesuatu ubat itu berkesan atau tidak.
Persoalan yang lebih besar ialah:
Siapa yang memiliki ubat tersebut, siapa yang menentukan harganya dan sejauh manakah sistem ini benar-benar mengutamakan kesihatan manusia?
Dan jika anda fikir perbincangan ini sudah berakhir, sebenarnya belum.
Corak yang sama dikatakan turut muncul dalam industri makanan.
Begitu juga dalam industri air.
Malah, naratif ini mendakwa bahawa corak pengaruh yang sama boleh dilihat dalam pelbagai industri yang pernah disentuh oleh Rockefeller.
Kerana satu perkara yang perlu kita ingat:
Mereka bukan sekadar menghasilkan ubat. Mereka turut membina sebuah sistem.
Minyak masih menjadi sebahagian daripada rantaian penghasilan ubat.
Paten masih menjadi salah satu alat perlindungan pasaran.
Dan persoalan yang paling penting sekarang ialah:
Setelah mengetahui semua ini, apakah tindakan anda?
